“Ik dacht altijd dat de kleine rotor aan de achterkant helikopters vooruit duwde”, schreef een goede vriend van mij. Inmiddels weet hij beter: hij is nu gecertificeerd commercieel piloot/instructeur in de VS en bezig met zijn Europese papieren. Hij houdt me regelmatig op de hoogte van wat hij doet en wat hij leert. Uitgebreide verhalen, over hoe een helikopter werkt, wat hij op zijn examen heeft gedaan en hoe je moeilijke manoeuvres uitvoert. Dat een staartrotor er niet was om een helikopter vooruit te duwen wist ik wel, maar wat dat ding dan wel deed? Iets met richting misschien? Ik heb veel van zijn verhalen geleerd, maar er was ook veel wat ik niet snapte. En hoe het voelt om te vliegen in een helikopter kon ik me niet voorstellen. Ik had er zelfs nog nooit een van dichtbij gezien…

Een helikopter bekijken, waar zou dat eigenlijk kunnen? Ik durfde het niet te proberen bij de commerciële bedrijven die rondvluchten aanbieden. Want zou je daar ook alleen maar naar een helikopter kunnen kíjken? Toen vond ik de website van Helisport. Dat leek me een vereniging van enthousiaste mensen, misschien wilden zij hun enthousiasme wel delen? stuurde een mailjte naar de webmaster, Barbara Audier. Misschien dat iemand bij Helisport me verder kon helpen. En jawel, ik kon op een zaterdag in mei wel even langskomen op vliegveld Lelystad. Daar zou Barbara zelf zijn, met een Robinson 22. Een mooie kans!

Die zaterdag was het heerlijk weer. Na een lekkere fietstocht kwam ik aan bij de hangar waar ik met Barbara had afgesproken. Na een kop thee nam ze me mee naar de helikopter. Het was een vrolijk rood geval, maar o zo klein… Een Robinson 22 was een kleine helikopter, dat wist ik wel. Maar zó klein, en dat zou dan ook nog moeten kunnen vliegen? Ik keek mijn ogen uit. Barbara liet van alles zien, legde uit hoe dingen werkte en waar alle metertjes en schakelaars voor waren. Alles wat mijn vriend verteld had begon al wat meer te leven, en ik zou hem vol trots vertellen dat ik nu eindelijk een helikopter had bekeken.

Toen vroeg Barbara of ik misschien een klein stukje zou willen vliegen. Wat? Echt vliegen, in die helikopter? Ja, natuurlijk wilde ik dat wel! Mijn hoogtevrees schoof ik zonder meer opzij. En gelukkig maar, want het was geweldig. Alsof je ín de wind zat, en toch kon gaan waar je maar wilde. Wat een vrijheid. En Barbara deed het lijken alsof het besturen van een helikopter het simpelste is wat je kan doen. Als ik iets had begrepen uit de berichten vanuit de VS. was het wel dat je dat toch niet zomaar leert. Vol bewondering voor de pilote en helemaal onder de indruk van de ervaring landden we, om nog even te tanken. Naast ons stond een R44, die ik ook nog goed kon bekijken. Toen terug naar de hangar, waar de volgende bemanning al stond te wachten. Na nog een laatste paar vragen en even bijkomen op de grond stapte ik weer op mijn fiets. Wat een geweldige dag, en wat een heerlijke ervaring! Ik had het nooit durven dromen, maar had het zeker niet willen missen. Barbara en Helisport, bedankt!

<--- Terug